ไปจัดที่พักให้ท่านเดี๋ยวนี้!”
หากพาเด็กรับใช้มา ก็แค่ต้องส่งคนรับเด็กรับใช้ไป
หากไม่ได้พาเด็กรับใช้มา ไม่เพียงแต่ต้องสั่งให้คนในบ้านจัดการเครื่องนอนกับสัมภาระให้จงเทียนอี้ ทว่ายังต้องจัดการเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนและซักในหลายวันนี้ และจัดเด็กรับใช้กับ บสาวใช้ที่คอยรับใช้ด้วย
อวิ๋นหลินไปไท่หยวนยังไม่กลับมา ช่วงนี้หลี่จี้ก็จัดการแต่เรื่องพวกนี้แทนอวิ๋นหลิน เวลานี้จึงชำนาญมากแล้ว
จงเทียนอี้ได้ยินก็ยิ้มและเอ่ยว่า “หือ ไม่เจอกันไม่กี่วัน ต้องมองใหม่จริงๆ อาจี้ เจ้าเก่งกว่าเมื่อก่อนมากทีเดียว แสดงว่าบางครั้งท่านลุงปกป้องพวกเจ้าเกินไป น่าจะทิ้งพวกเจ้า าให้ทรมานข้างนอกสักหน่อย”
หลี่จี้ยิ้มอย่างลำบากใจ
พลางคิดว่าบิดาแทบอยากจะให้เขากินแต่ข้าวโดยไม่ทำงานอยู่ที่บ้านไปตลอดชีวิตก็พอ มีแต่พี่สะใภ้ใหญ่ที่เชื่อถือเขาและกล้าใช้เขา คนที่ช่วยเหลือเขาจริงๆ คือพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ใช่ บิดา
บางครั้งเขาถึงกับคิดว่า หากเขาเป็นผู้หญิง บางทีบิดาอาจจะไม่ทำกับเขาแบบนี้
แต่บางครั้งเขาก็คิดอีกว่า ตงจื้อก็เป็นผู้หญิง ทว่าก็ไม่เห็นบิดาจะใส่ใจนางมากขึ้น…
ความคิดเหล่านี้ก็เพียงแค่ฉายวาบผ่านไปเช่นกัน
คังเสียงอวิ๋นอมยิ้มและเอ่ยแล้
