วว่า “อาจี้ดีมากจริงๆ เก่ง แถมยังทนความลำบากได้ แล้วก็ฉลาด เรียนหนังสือก็เป็นคนเก่งคนหนึ่งเช่นกัน”
ได้รับคำชมจากบิดาของคุณหนูใหญ่ตระกูลคัง หลี่จี้ยิ้มไม่หุบแล้ว
จงเทียนอี้ก็เอ่ยว่า “ข้าไปพบพี่ใหญ่ของเจ้าที่เมืองกานมาแล้ว จึงถือโอกาสมาเยี่ยมเทียนอวี่ด้วย คิดไม่ถึงว่าเจออาจารย์คังของพวกเจ้าครั้งแรกก็เข้ากันได้ดี คุยไปคุยไปก็ลืมเวลา าแล้ว อาจารย์คังของพวกเจ้าบอกข้าว่า เทียนอวี่อยู่ที่นี่ถือว่าขยันทีเดียว แถมเข้ากับพวกหม่าหย่งเซิ่งได้ดีมาก ข้าก็วางใจแล้วเช่นกัน เจ้าก็ไม่ต้องจัดห้องพักแขกให้ข้าโดยเฉพา าะแล้ว วันนี้ข้าก็เบียดกับเทียนอวี่คืนหนึ่ง พรุ่งนี้ข้าก็ต้องออกเดินทางกลับเฝินหยางแต่เช้าแล้ว ต่อไปมีโอกาสจะมาเยี่ยมที่ซีอานอีก”
ประโยคสุดท้ายกลับเอ่ยกับคังเสียงอวิ๋นและหลี่จี้
คังเสียงอวิ๋นเอ่ยอย่างค่อนข้างผิดหวังว่า “ข้าได้ยินเจ้าเล่าเรื่องแม่น้ำเว่ย ยังคิดจะขอคำแนะนำจากเจ้าสักหน่อย คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรีบไปขนาดนี้…ไว้อีกสองเดือนอากาศอบอุ่นแล้ว ว ข้ายังคิดจะพาพวกเทียนอวี่ไปเดินเล่นที่แม่น้ำเว่ยด้วยกัน! เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?”
จงเทียนอี้อยากลองไปดู
คังเสียงอวิ๋นหลอกล่อเขา “มาเถอะ! ยังมีเจิ้งเจียน
