ด้วย เขาเป็นเพื่อนสนิทของข้า และเป็นคนที่น่าสนใจมาก เจ้าเจอเขาก็เข้าใจแล้ว”
แต่จงเทียนอี้ยังคงเอ่ยว่า “ดูว่าถึงเวลานั้นข้าว่างหรือไม่แล้วกัน?”
คังเสียงอวิ๋นผิดหวังเล็กน้อย ทว่าหลี่จี้กลับเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ ถึงเวลานั้นพวกเราจะไปเดินเล่นที่แม่น้ำเว่ยหรือ?”
“อ่านหนังสือหมื่นเล่มมิสู้เดินทางหมื่นลี้!” คังเสียงอวิ๋นพยักหน้า และเอ่ยว่า “ข้ากับอาจารย์เจิ้งคิดว่าถึงเวลานั้นจะพาพวกเจ้าไปดู อาจารย์เจิ้งยังคิดจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับแม่ น้ำแปดสายของซีอานด้วย หากถึงเวลานั้นพวกเจ้าทำได้ดี ไม่แน่ยังอาจจะให้พวกเจ้าช่วยเรียบเรียงหนังสือ และมีส่วนร่วมเรื่องการวัดอุทกศาสตร์ จะได้ทิ้งชื่อเสียงอันดีงามไว้ในประวั ติศาสตร์”
หนังสือเล่มนี้จะทิ้งชื่อเสียงเอาไว้หรือไม่ยังพูดยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่มีส่วนร่วม
เห็นได้ชัดว่าคังเสียงอวิ๋นลากนักเรียนไปเป็นแรงงาน แต่แรงงานพวกนี้ได้ยินแล้วทุกคนต่างก็รู้สึกภูมิใจ เป็นเกียรติ และโชคดีเป็นเท่าตัว ทำให้เจียงเซี่ยนที่รู้เรื่องนี้ไม่รู้จะ ะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
ส่วนจงเทียนอี้ คืนนั้นก็เบียดอยู่บนเตียงเดียวกันกับจงเทียนอวี่
เขาบอกน้องชาย “ท่านพ่อบอกว่า ในเมื่อเลือกอาเชียน
