ชีวิตคน ก็ต้องการอนาคตของคนเช่นกัน
หลิ่วหลีจึงตัดสินใจทันที
“เช่นนั้นข้าจะช่วยนายหญิงส่งต่อให้ใต้เท้าแล้วกัน!” เขาส่งสัญญาณให้สาวใช้มอบถุงเงินให้เขา
ป้าเหอโล่งอก และลุกขึ้นบอกลา
หลิ่วหลีไม่สะดวกส่ง จึงยืนมองป้าเหอจากไปไกลอยู่ตรงนั้น ถึงจะย้อนกลับไป
ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ป้าเหอก็ยังกังวลมากเช่นเดิม กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก หลังจากนางเดินไปได้ครึ่งทางและหยุดครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ ก็หันตัวไปที่เรือนของหลี่ตงจื้อ
หลี่ตงจื้อกำลังนั่งฝึกคัดตัวอักษรอยู่บนเตียงอุ่นอย่างกลุ้มใจ ส่วนสาวใช้กับหญิงรับใช้ข้างกายนางกำลังเก็บหีบสัมภาระให้นางอย่างแผ่วบา
ตั้งแต่ตระกูลเกากับตระกูลหลี่เผยแพร่ข่าวการแต่งงานออกไป นางก็ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเหมือนตอนนี้ตลอด
นางไม่สามารถเข้าใจมารดาของตนเองได้จริงๆ
เกาเมี่ยวหรงลอบวางแผนทำร้ายคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่แบบนั้น เท่ากับทำลายทั้งชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง ทำไมมารดายังเห็นใจเกาเมี่ยวหรงได้อีก และคิดว่าเกาเมี่ยวหรงให้อภัยได้
หรือว่าเกาเมี่ยวหรงเป็นคน แล้วคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ไม่ใช่คนอย่างนั้นหรือ?
นี่เป็นปัญหาเรื่องนิสัยอย่างสิ้นเชิง
นางตั้งใจเตือนมารดาเล็กน้อย ทว่ามารดากลับคิด
