ฮูหยินหวังรักลูกสาวทั้งสองคนของตนเองมากแค่ไหน แค่คิดก็รู้แล้ว ดังนั้นตอนที่เจียงเซี่ยนถามถึงลูกสาวคนเล็กของนาง สีหน้าและท่าทางของนางต่างก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนโยนขึ้น แล ละเอ่ยอย่างรู้สึกดีใจมากจนสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “เด็กสาวไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร วันนี้จึงไม่พานางออกมา ต่อไปมีโอกาสค่อยพานางไปคารวะท่านหญิง”
ฮูหยินอาวุโสในวันนี้ต่างก็ไม่ได้พาคนรุ่นหลังมาเช่นกัน คิดดูแล้วเป็นครั้งแรกที่เจอเจียงเซี่ยน ไม่แน่ใจนิสัยของเจียงเซี่ยน จึงไม่กล้าทำอะไรตามใจชอบกระมัง!
เจียงเซี่ยนรู้สึกถึงความเคารพในเมืองหลวง
บางทีนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับการเลื่อนตำแหน่งของหลี่เชียน
เจียงเซี่ยนคิดอย่างไม่ใส่ใจ นางคุยกับฮูหยินหวังครู่หนึ่ง งานเลี้ยงทางนั้นก็จัดเรียบร้อยแล้ว
ทุกคนล้อมอยู่รอบกายฮูหยินซย่า เจียงเซี่ยน ฮูหยินหวัง และฮูหยินหลิน แล้วพูดคุยพลางหัวเราะและไปที่ห้องอุ่นข้างๆ
อาหารเป็นอาหารเหนือ เจียงเซี่ยนบอกไม่ได้ว่าชอบแต่ก็ไม่ได้เกลียดเช่นกัน
หลังจากรับประทานอาหารทุกคนไปชมดอกเหมยที่สวนดอกไม้ด้านหลัง
บอกว่าชมดอกเหมย ก็เพียงแค่ปลูกป่าเหมยหนึ่งหมู่เท่านั้น เจียงเซี่ยนเคยเห็นป่าเหมยร้อยหมู่ของอุทยานซั่งหลิน ทิวทัศน์
