แบบนี้จึงด้อยกว่า ทว่านางก็ยังอดทนเดินในป่าเหมยกับทุกค คนรอบหนึ่ง พูดจาให้เข้ากับสถานการณ์ในปัจจุบันเล็กน้อย พอรับประทานอาหารเย็นแล้ว ก็กลับเถียนสุ่ยจิ่ง
หลี่เชียนรออยู่ที่บ้านก่อนแล้ว พอเห็นนางเข้ามาก็จับมือของนาง รู้สึกว่ายังเย็นอยู่ ก็รีบสั่งให้อิ้นไฉ่เอาเตาอุ่นมือมาให้เจียงเซี่ยน และยิ้มพลางถามนางว่า “วันนี้สนุก กหรือไม่?”
“พอใช้ได้!” เจียงเซี่ยนไม่อยากให้หลี่เชียนกังวล จึงเอ่ยอย่างใจกว้างว่า “พวกฮูหยินต่างก็สุขุมมาก เรื่องอื่นพูดยาก อย่างน้อยก็คงไม่เกิดเรื่องเหมือนอย่างฮูหยินจวง”
หลี่เชียนโล่งอก
เขากลัวว่าเจียงเซี่ยนจะถูกรังแกตอนที่เขาไม่อยู่ที่สุด
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าก็ไปเมืองกานกับไช่ซวงแล้ว!” เขาล่าช้ามานานเกินไปแล้ว จะเลื่อนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
หลี่เชียนลูบใบหน้าของเจียงเซี่ยนอย่างแผ่วเบา ยังไม่ได้ไป ในดวงตาก็อาลัยอาวรณ์แล้ว
เจียงเซี่ยนเหมือนทำไปโดยไม่รู้ตัว นางเขย่งเท้าจูบมุมปากของหลี่เชียน และเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะรอเจ้าที่ซีอาน”
เหมือนเมื่อก่อนที่รอหลี่เชียนในพระราชวังต้องห้าม นางก็จะใช้ชีวิตด้วยความคิดถึง เพียงเพื่อให้ได้เห็นเขานานๆ ครั้ง
ในใจหลี่เชียน
