ทั้งเสียใจและรู้สึกผิด เขากอดเจียงเซี่ยนแน่น
ตอนกลางคืนหิมะเริ่มตก และหิมะยิ่งตกก็ยิ่งหนัก ตอนเช้าพวกเขาตื่นมา ก็มิดเท้าแล้ว
เจียงเซี่ยนเสียใจเล็กน้อย
หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ก็น่าจะให้หลี่เชียนไปเมืองกานล่วงหน้าสองสามวัน เวลานี้หิมะตกหนัก แบบนี้หากเป็นหวัดระหว่างทางจะทำอย่างไร
ตอนที่นางรับประทานอาหารเช้าก็เม้มปากแน่น
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างทั้งปวดใจและดีใจว่า “เมื่อก่อนข้าเดินทางในวันที่อากาศเลวร้ายแบบนี้บ่อย ไม่เป็นไร ข้ามีประสบการณ์แล้ว ยิ่งกว่านั้นครั้งนี้ไปรับราชการที่เมือง งกาน ยังมีไช่ซวงอยู่ด้วย ไม่เป็นไรหรอก เจ้าอารมณ์ดีหน่อย ไม่อย่างนั้นข้าจะไปอย่างไม่สบายใจ!”
เจียงเซี่ยนฝืนยิ้มให้หลี่เชียน นางรู้ว่าหลี่เชียนอยู่ต่อไม่ได้อีกแล้ว จึงให้คนไปเรียกหมอฉางเข้ามา ให้เขาตามหลี่เชียนไปเมืองกานด้วย “…ใต้เท้าจะได้มีคนดูแลระหว่างทา าง”
หมอฉางก็อึ้งไปตรงนั้น
สองวันนี้เขาเพิ่งจะดูร้านขายยาเสร็จ และเชิญพ่อค้านายหน้ามาช่วยเช่าไว้ แต่จู่ๆ กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ทว่าเขาจะกล้าโต้แย้งเจียงเซี่ยนได้อย่างไร?
หมอฉางจึงจำเป็นต้องมองหลี่เชียนอย่างขอความช่วยเหลือ
หลี่เชียนรู้สึกว่าเจียงเซี
