มีอยู่บนไหล่ของหลี่เชียน และส่งหลี่เชียนขึ้นรถม้าด้วยสายตาเคร่งขรึม
วันนี้จะมีคนมากมายส่งหลี่เชียนนอกประตูเมือง นางก็ไม่ไปร่วมสนุกด้วยแล้ว
หลี่เชียนเลิกม่านรถขึ้น และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “รีบกลับไป ข้างนอกลมแรงหิมะตกหนัก อย่าให้หนาว”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า ทว่าก็ยังมองรถม้าของหลี่เชียนไปจากเถียนสุ่ยจิ่ง จนกระทั่งในพื้นหิมะเหลือเพียงรอยที่ล้อรถบดผ่านหิมะขาวกับรอยที่กีบม้าเหยียบหิมะลึกๆ ไม่กี่ รอย นางถึงจะค่อยๆ ย้อนกลับเรือนด้านใน
ตอนบ่าย นางคาดว่าหลี่เชียนยังไม่ออกจากเมือง แต่นางกลับได้รับจดหมายที่ส่งมาจากหลี่เสว่
เจียงเซี่ยนประหลาดใจมาก นางนั่งลงบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างและเปิดจดหมาย แล้วอ่านรวดเดียวสิบบรรทัด
ที่แท้อวิ๋นหลินไปถึงไท่หยวนแล้ว และมอบจดหมายของหลี่เชียนให้หลี่ฉางชิงแล้ว
ก่อนหน้านี้หลี่ฉางชิงให้อภัยเกาเมี่ยวหรงแล้ว เวลานี้ไปยุ่งเรื่องของตระกูลเกาอีก ในใจจึงยังก้าวข้ามอุปสรรคนั้นไม่ค่อยได้
ทว่าหลังจากนั้นไม่นานตระกูลจงตอบปฎิเสธตระกูลเกาอย่างชัดเจนมาก ไม่เพียงเท่านี้ ยังอ้างเรื่องที่เกาเมี่ยวหรงก่อ ตอบปฏิเสธตระกูลเกาด้วย
นี่จึงให้โอกาสแก่หล
