ผนการของเขารวนไปหมด จึงจำเป็นต้องมอบเรื่องในบ้านให้หลิวตงเยว่ชั่วคราว ดังนั้นตอน นที่สั่งพวกเรื่องที่ต้องระวังกับหลิวตงเยว่ สีหน้าของเขาจึงว้าวุ่นใจเล็กน้อย
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในสมองของเกาเมี่ยวหรงบรรจุอะไรไว้?
ทำไมไม่เจอกันไม่กี่ปี นางก็เปลี่ยนเป็นแบบนี้แล้ว?
หรือ…นางไม่เคยเปลี่ยนมาก่อน?
หลี่เชียนนึกถึงตอนที่เกาเมี่ยวหรงเพิ่งมาตระกูลหลี่มักจะชอบใช้สายตาขี้ขลาดมองสถานการณ์ของคนอื่น
ตั้งแต่เขาอายุสิบปี ก็แทบจะไม่ไปเรือนด้านในแล้ว เวลานี้เกาเมี่ยวหรงหน้าตาเป็นอย่างไร เขาก็จำไม่ค่อยได้แล้วด้วยซ้ำ
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เขาก็กำชับหลิวตงเยว่ “ท่านหญิงไม่ใช่คนที่ชอบคุมงาน เรื่องทางไท่หยวน เจ้าจับตาดูไว้หน่อย อย่าให้เกิดความผิดพลาด หากมีความลำบากอะไร เจ้าต้องบอกข้าทั นที ข้าจะคุยกับทางนั้นเอง”
หลิวตงเยว่ขานว่า “ขอรับ” อย่างนอบน้อม และส่งหลี่เชียนออกไปข้างนอก
เจียงเซี่ยนส่งหลี่เชียนถึงหน้าประตูใหญ่
หลังคา ต้นไม้ และถนนต่างก็เปลี่ยนเป็นขาวโพลนไปหมด เกล็ดหิมะดอกใหญ่ๆ ร่วงลงมาเหมือนปุยสีขาวของเมล็ดหลิว ครอบครองหลังคารถ บนร่มกระดาษน้ำมัน และไหล่ ไม่ยอมจากไปนานมาก
เจียงเซี่ยนปัดเกล็ดหิมะที่ไม่
