องคนคนเดียว จึงคิดเหมือนกับหลี่ฉางชิงว่าบนโลกใบนี้ควรจะให้ผู้ชายหาเงินอยู่ข้างนอก ผู้หญิงดูแลงานบ้าน ดังนั้นเขาจึงไม่เคยก้าวก่าย เรื่องของเรือนด้านใน ยิ่งกว่านั้นฮูหยินเหอเป็นแม่เลี้ยงของเขา หลี่ฉางชิงก็กำลังอยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่น อย่างไรเขาก็ไม่มีสิทธิยุ่งเรื่องในบ้าน
และผลจากการที่เขาไม่ยุ่งก็เป็นแบบนี้!
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะจับมือของเจียงเซี่ยน
เขายังโกรธขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงเซี่ยนที่รักหน้าตามาโดยตลอด
หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนอย่างรู้สึกเสียใจ อยากปลอบใจเจียงเซี่ยนผ่านวิธีแบบนี้
สีหน้าของเจียงเซี่ยนอ่อนโยนมากขึ้นแล้ว
นางเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเสียหน่อย เจ้ามองข้าแบบนี้ทำไม? หรือว่าอยากขอโทษข้าแทนเกาเมี่ยวหรงอย่างนั้นหรือ?”
คำพูดนี้เอ่ยอย่างริษยาเล็กน้อย พอพูดออกไป แม้แต่เจียงเซี่ยนเองยังตกใจมาก
ทว่าหลี่เชียนกลับอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
เขาลุกขึ้นมานั่งข้างกายเจียงเซี่ยน และโอบเอวของนาง พลางตวาดด่าเสียงเบาว่า “พูดจาเหลวไหลอะไร? นางเป็นอะไรกับข้า? แล้วเจ้าเป็นอะไรกับข้า?”
หลี่เชียนรู้สึกว่าเอ่ยถึงเกาเมี่ยวหรงพร้อมกับเจียงเซี่ยน ยังให้เกียรติเกาเมี่ยวหรงเกินไป
