ด้วยซ้ำ
แต่เจียงเซี่ยนกลับมีความน้อยใจของตนเอง
นางเอ่ยว่า “หลังจากเรื่องนี้แพร่งพรายออกมา เดิมทีท่านพ่ออยากเชิญพี่น้องสกุลเกาย้ายออกไป ฮูหยินเหอยังขอความเมตตาให้นาง ส่วนเกาฝูอวี้ก็ขอโทษท่านพ่อด้วยตนเอง และบอกว่าจะ ะควบคุมเกาเมี่ยวหรงให้ดี เรื่องนี้ก็เลยจบแบบนี้ ข้ายังคิดว่าเจ้าจะปกป้องเกาเมี่ยวหรงด้วย!”
หลี่เชียนไม่แปลกใจ
ทั้งตระกูลต่างรู้ว่าฮูหยินเหอโปรดปรานเกาเมี่ยวหรง มีช่วงหนึ่งฮูหยินเหอยังคิดเพ้อเจ้ออยากให้เกาเมี่ยวหรงแต่งงานกับเขาด้วย ปรากฏว่าพอพูดออกไปก็ถูกหลี่ฉางชิงสั่งสอนอย่าง งรุนแรง ตั้งแต่นั้นก็ไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย
คิดถึงตรงนี้ สายตาของหลี่เชียนก็เย็นชา
คนรักที่เขาประคบประหงม ตนเองยังไม่อยากให้นางขมวดคิ้วสักครั้ง แล้วคนอื่นมีสิทธิอะไรมาคุยโวโอ้อวดต่อหน้านาง!
“เรื่องนี้ข้าจะคุยกับท่านพ่อเอง” หลี่เชียนจูบขมับของเจียงเซี่ยนอย่างปวดใจ และเอ่ยว่า “ในเมื่อเกาฝูอวี้ไม่อยากย้าย พวกเราก็ไม่บังคับเช่นกัน แต่เกาเมี่ยวหรงต้องแต่งงาน ไปอยู่ที่ไกลเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็ให้เกาเมี่ยวหวาก่อตั้งตระกูลเอง”
สรุปว่า ตระกูลเกาต้องแยกกับตระกูลหลี่ จะให้ตระกูลเกาส่งผลกระทบต่อชื่
