ลับไปแล้ว!” หลี่เชียนรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนไม่อยากให้ตระกูลเกากับตระกูลจงเกี่ยวดองกันจริงๆ พอคิดถึงสิ่งที่ตนเองทำ เขาก็อดไม่ได้ที่จะจูบขมับของเจียงเซี่ยนอย่างสนิทสนมม มาก และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าบอกท่านลุงจงแล้ว การแต่งงานของทั้งสองตระกูลคงจะไม่สำเร็จ แต่ข้าก็รับปากท่านลุงจงเช่นกันว่า ต่อไปเจ้าจะใส่ใจคุณหนูใหญ่จง เรื่องนี้ก็มอบให้เจ้าแล ล้ว”
เจียงเซี่ยนนึกถึงไป๋ซู่ที่ออกเรือนแล้วกับจินย่วนที่กำลังจะออกเรือน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าใกล้จะกลายเป็นแม่สื่อแล้ว!”
“แม่สื่อดีนะ!” หลี่เชียนหยอกนางเล่น “แม่สื่อมีรองเท้าใส่!”
ตามประเพณี หากการแต่งงานสำเร็จแล้ว ตระกูลที่คุยเรื่องแต่งงานต้องมอบรองเท้าให้แม่สื่อ เพื่อขอบคุณแม่สื่อที่วิ่งเต้นทำงานเล็กๆ น้อยๆ ให้
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
หลี่เชียนหอมแก้มนางอีกครั้ง แล้วถึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าไปหาใต้เท้าซย่าแล้ว หากเจ้าอยู่บ้านเบื่อๆ ก็เชิญนักเล่านิทานหญิงเข้ามาเล่านิทาน อย่านอนอ่านนิยายของเสี่ยวเซิงอะไร
