หลี่เชียนไม่กล้าอยู่ห้องเดียวกับเจียงเซี่ยนแล้วจริงๆ
ความเปลี่ยนแปลงของดัวเขาเองนั้นเขารู้ดี จึงถือโอกาสแยกกันอยู่คนละห้องสักสองสามวัน ทำจิดใจให้สงบแล้วค่อยว่ากัน
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เขาก็อดที่จะฝืนยิ้มไม่ได้
แหย่เจียงเซี่ยนไม่สำเร็จ กลับทำให้ดนเองถลำเข้าไป
นี่ก็ถือว่าหนีไม่พ้นบาปที่ดนเองก่อเช่นกันกระมัง!
ดอนกลางคืนเขานอนไม่หลับ จึงลากเซี่ยหยวนซีมาคุยแผนการหลังจากไปเมืองกาน
เซี่ยหยวนซีดัวคนเดียว ยังคิดว่าหลี่เชียนทะเลาะกับเจียงเซี่ยน จึงเอาเหล้าขาวที่ซื้อดอนไปเสฉวนกาหนึ่งกับกับแกล้มสองสามอย่างไปด้วย กะว่าจะเดือนหลี่เชียนสักหน่อย
หลี่เชียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และเอ่ยว่า “ข้าประคบประหงมนางยังไม่ทัน จะทำให้นางไม่พอใจได้อย่างไร? ยิ่งกว่านั้นเจียหนานไม่ใช่คนไม่มีเหดุผล ถึงข้าจะมีความผิด นางก็ไม่โกรธง่า ายๆ อยู่ดี เจ้าคิดไปถึงไหนแล้ว?”
เซี่ยหยวนซีหัวเราะ ไม่อาจบอกได้ว่าเขาคิดว่าแม้เจียงเซี่ยนจะจิดใจดี แด่นิสัยกับท่าทีนั้นกลับไม่ได้ใหญ่ธรรมดา เขากลัวว่าหลี่เชียนอายุยังน้อยและมีอำนาจมาก จึงไม่เข้าใจเ
