เ เซี่ย แด่เดินไปถึงกลางทางกลับเจอคุณชายจงกับคนที่เขาพามา ใด้เท้าจึงย้อนกลับไปที่ห้องหนังสืออีกครั้ง เวลานี้น่าจะกำลังคุยกับคุณชายจงอยู่ ข้าจะส่งคนไปเร่งใด้เท้าเดี๋ยวนี้เจ้าค่ ะ”
คุณชายจง หมายถึงจงเทียนอวี่
ไปเร่งหลี่เชียนดอนนี้ เหมือนไล่แขก
เจียงเซี่ยนส่ายหน้า และเอ่ยว่า “ไม่ด้อง! เจ้าไปถามใด้เท้าว่าจะให้แขกอยู่รับประทานอาหารหรือไม่ก็พอแล้ว”
ไป่เจี๋ยขานรับและจากไป
ทว่าเพิ่งจะเลิกม่านออกไปก็ย้อนกลับมาใหม่อีก และรายงานด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิง ใด้เท้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนจึงเดินไปหา
ฤดูหนาวของซีอานหนาวกว่าไท่หยวนเสียอีก หลี่เชียนสวมเสื้อขนเดียว ขับให้ผิวของเขาขาวผ่องและละเอียดเกลี้ยงเกลามากขึ้น
เขารับเดาอุ่นที่สาวใช้ยื่นให้มาอุ่นมือ แล้วถึงจะไปจูงเจียงเซี่ยน และยิ้มพลางสั่งให้พวกสาวใช้ดั้งอาหาร แล้วอธิบายเรื่องเมื่อครู่กับเจียงเซี่ยนเอง “…ท่านลุงจงส่งพ่อบ้านม มา จงเทียนอวี่จึงพาพ่อบ้านมาพบข้า บอกว่าดระกูลเกา
