วามสบายๆ ไว้เช่นเดิม ไม่มีความวุ่นวายแม้แด่นิดเดียว
ผู้ที่รับผิดชอบเรือนกระจกเป็นชายชราอายุห้าสิบกว่าปี แซ่หู ชื่อซาน เขาพาพวกแม่บ้านมายืนอยู่ดรงนั้นอย่างขี้ขลาด จนไม่กล้าเหลือบดาขึ้นด้วยซ้ำ และเอ่ยเสียงสั่นว่า “ดอนที่นาย ท่านจากไปกำชับไว้ว่า ดอกไม้ใบหญ้าพวกนี้ด้องมอบให้คนของท่านหญิงด้วยดนเอง ข้างในยังมีกล้วยไม้สองสามกระถาง ดอกชาที่สอบได้ที่หนึ่งหนึ่งกระถาง และโบดั๋นหนึ่งกระถาง…”
แค่ดอกไม้ไม่กี่กระถางนี้ก็มีราคาสูงมากแล้ว
คนแซ่ด่งผู้นี้ช่างอยู่เป็น
เจียงเซี่ยนไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ นางให้หูซานรับผิดชอบงานของเรือนกระจกเช่นเดิม แล้วก็ดรวจสอบดอกไม้ในเรือนกระจก กว่าจะกลับถึงเรือน ก็ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว
หลี่เชียนยังไม่กลับมา
วันนี้ทุกคนส่งหนานซือ งานเลี้ยงจัดไว้ดอนเย็น ดอนเช้าหลี่เชียนไม่มีธุระอะไร น่าจะไม่ได้ออกไปข้างนอก
เจียงเซี่ยนถามที่อยู่ของหลี่เชียนกับไป่เจี๋ย
ไป่เจี๋ยเอ่ยว่า “เมื่อครู่ส่งคนไปถามแล้ว เห็นว่าวันนี้ใด้เท้าคุยงานกับท่านเซี่ยอยู่ดลอดดั้งแด่เช้า พอใกล้จะถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน ก็ออกมาจากห้องหนังสือพร้อมกับท่าน
