หลี่เชียนงับหูของนางและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
เจียงเซี่ยนพูดไม่ออก หน้าแดงเหมือนเมฆหลากสี
ตั้งแต่วันนั้นที่หลี่เชียนกับนางนอนในผ้าห่มเดียวกัน หลี่เชียนก็ไม่ยอมนอนคนเดียวแล้ว บอกว่ายุ่งยากเกินไป รีบเดินทาง ยังพิถีพิถันมากขนาดนั้น นางแย้งเขาว่าในเมื่อรังเ เกียจความยุ่งยาก ทำไมยังพาแม่บ้านที่ทำอาหารเป็นมาด้วย? แต่หลี่เชียนกลับบอกว่า นั่นไม่เหมือนกัน ความต้องการพื้นฐานในการดำรงชีวิต แต่งตัวอุ่นและกินข้าวถึงจะเป็นทางที่ถูกต้อง เรื่องอื่นก็ไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันขนาดนั้น เหมือนเขา ตอนที่วิ่งเต้นอยู่ข้างนอก วัดเก่าและทรุดโทรมที่ไหนสักแห่งก็พักได้ นางเถียงสู้เขาไม่ได้ จึงม้วนผ้าห่มและหันหลังให้เขา านอนคนเดียว ปรากฏว่าเขาก็ไม่ให้สาวใช้เอาผ้าห่มเข้ามาเช่นกัน และหลับไปโดยพิงอยู่ข้างกายนางแบบนั้น เดิมทีนางก็โกรธเขา และยังรอให้เขาง้อนางสักหน่อย จึงย่อมไม่ได้หลับจริ
