งๆ นานมากเห็นคนข้างกายไม่มีความเคลื่อนไหว จึงหันหน้ากลับไปมอง และตกใจมาก
อากาศหนาวขนาดนี้ จุดแวะพักระหว่างทางก็จุดกระถางไฟแค่อันเดียว
นางจะปล่อยให้เขานอนแบบนี้ได้อย่างไร
จึงจำต้องเลิกผ้าห่มและห่อเขาเข้าไป
ทว่าเขาก็เข้ามาใกล้ทันที และกอดนางไว้ในอ้อมแขน
นางถูกเขากอดอยู่ในอ้อมแขน หลังแนบหน้าอกของเขา หัวใจของหลี่เชียนเต้นสม่ำเสมอ เหมือนเสียงตีกลองอันยาวนาน ราวกับทะลุผ่านร่างกายของเขาโจมตีหัวใจของนางโดยตรง
เจียงเซี่ยนรู้สึกร่วมเป็นร่วมตายกับเขาขึ้นมาทันที
นางรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก และหลับลึกไปแบบนั้น
พอถึงวันรุ่งขึ้น นางโกรธและไม่สนใจเขา
เขาก็ไม่โกรธเช่นกัน ควรทำอะไรก็ทำอันนั้น
เพียงแต่พอถึงตอนกลางคืนบนเตียงก็มีผ้าห่มแค่ผืนเดียวอีก
นางจะไปเรียกสาวใช้ให้เพิ่มผ้าห่มผืนหนึ่ง
ทว่าเขากลับเอ่ยว่า ทั้งสองคนต่างห่มผ้าห่มแค่ผืนเดียวมาสองวันติดกันแล้ว ทีนี้จู่ๆ จะเพิ่มผ้าห่มผืนหนึ่ง พวกสาวใช้กับแม่บ้านที่รับใช้จะคิดอย่างไร? ให้นางไม่ว่าอย่างไรก็ต ต้องไว้หน้าเขาสักหน่อย อย่างมากก็แค่ไปซีอานแล้ว เ
