เจิ้งเจียนเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้จะเป็นผู้ช่วยให้หลี่เชียน ข้าช่วยเขาชั่วคราวในฐานะขุนนาง ถึงเวลานี้ราชสำนักจะไม่มีกฎอะไรแล้ว แต่หากพวกเราไปเป็นผู้ช่วยให้หลี่เชียน จะต้องถู กคนกล่าวโทษอย่างแน่นอน ดังนั้นออกความคิดให้เขาจะดีที่สุด” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ ก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยอีกว่า “และข้าคิดว่า ความคิดของท่านหญิงไม่เลวทีเดียว พวกเราสามารถเปิ ดสำนักที่ส่านซีได้ พวกเราสอนหนังสือผู้คน รอจนโอกาสสุกงอม แล้วเจ้าค่อยไปซ่อมและขุดลอกทางน้ำ ข้าค่อยไปเป็นผู้ช่วยให้หลี่เชียนก็ไม่สายเช่นกัน ก่อนหน้านี้พวกเรามีความคิดอะไ ไรดีๆ ก็สามารถเสนอความคิดเห็นให้หลี่เชียนได้”
คังเสียงอวิ๋นไม่เอ่ยสิ่งใด
พวกเขาต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ คนที่สามารถใช้จิ้นซื่อได้ มีแต่ฮ่องเต้
ตอนที่เจิ้งเจียนเป็นผู้ช่วยให้หลี่เชียนอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม ต้องเป็นช่วงที่หลี่เชียนทรยศอย่างแน่นอน
“เจ้าคิดจะติดตามหลี่เชียนตลอดไปจริงๆ หรือ?” คังเสียงอวิ๋นอดที่จะถามไม่ได
