้
เวลานี้เจิ้งเจียนยังไม่ได้ตัดสินใจ
“ถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน!” เขาเอ่ย “ตอนนี้คุยเรื่องพวกนี้ยังเร็วเกินไป แต่พวกเราก็ไม่สามารถทำอย่างขอไปทีได้เช่นกัน ข้ารู้สึกว่าหลี่เชียนไม่ใช่คนที่พวกเราสามารถทำอย่างข ขอไปทีได้”
คังเสียงอวิ๋นพยักหน้า
ทั้งสองคนจึงจบเรื่องนี้
ตอนเที่ยง คังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนรับประทานอาหารกลางวันกับหลี่เชียนและหลี่จี้
ทุกคนพูดคุยพลางหัวเราะ บรรยากาศเป็นมิตรและอบอุ่น ทุกคนต่างพอใจกันมาก
รับประทานอาหารกลางวันแล้ว คังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนต่างกลับห้องของตนเอง แต่หลี่เชียนกลับเรียกหลี่จี้ไปที่ห้องของตนเอง แล้วทำหน้าขรึมพลางถามเขาว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน น่? เจ้าไม่อยู่ไท่หยวน ตามพี่สะใภ้ของเจ้ามาส่านซีทำไม?”
หลี่จี้กลัวหลี่เชียนเล็กน้อยมาตั้งแต่เด็ก จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลานี้ที่หลี่เชียนทำหน้าขรึม
เขาเดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก นานมากกว่าจะเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าท่านพี่จะมาเร็วขนาดนี้ พี่สะใภ้กลับเมืองหลวง ข้าเป็นคนคุ้มกัน พี่สะใภ้จึงให้ข้ามาส่งน
