เอ่ยว่า “ลูกผู้ชายไม่มีเงินไม่ได้ ต่อไปเจ้าติดตามพี่ใหญ่ของเจ้าเดินอยู่ข้างนอก ใครจะรู้ว่าจะเจออะไร อย่างไรก็ให้พี่ใหญ่ของเจ้าจ่ายเงินเอ องไม่ได้กระมัง? เจ้าถือเงินพวกนี้ไว้ ค่อยๆ ใช้”
หลี่จี้ไม่บ่ายเบี่ยงอีก เขารับเงินไว้ และขอบคุณอย่างจริงจัง
หลี่เชียนก็เขียนจดหมายกลับไปเช่นกัน โดยบอกหลี่ฉางชิงว่าอยากรั้งหลี่จี้ไว้สั่งสอนข้างกาย
หลี่ฉางชิงนั้นขอเพียงพวกลูกๆ วางตัวอยู่ในกรอบ เขาก็ยังเป็นบิดาที่ใจกว้างมากทีเดียว
ไม่นานก็ตอบจดหมายมาว่า ให้หลี่เชียนดูแลหลี่จี้
ตั้งแต่นั้นมา หลี่จี้ก็ติดตามหลี่เชียนตลอด
วันรุ่งขึ้น พวกเขาออกเดินทางไปอำเภอหวา
นายอำเภอของอำเภอหวาเป็นคนที่สอบขุนนางผ่านรุ่นเดียวกับคังเสียงอวิ๋น ทว่าตอนนั้นทั้งสองคนต่างสอบไม่ติดบัณฑิตฝึกหัดของสำนักฮั่นหลิน เจอกันอีกครั้ง คนหนึ่งเป็นขุนนางเล็ก ๆ ที่ลาออก อีกคนเป็นขุนนางเล็กๆ ระดับเจ็ด จึงมีเรื่องคุยกันมากมาย หลังจากเจอหลี่จี้ เขาก็นัดกับเจิ้งเจียน ทั้งสามคนดื่มจนเมาหัวราน้ำข้างนอกถึงจะกลับมา
หลี่เชียนอยาก
