แท้ๆ ของหลี่จี้เป็นสาวใช้ประจำตัวของแม่แท้ๆ ของเขาหรือ?
หรือเป็นเพราะหลี่หลินเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของพวกเขา หลี่จี้ไม่มีทางยอมให้เขาสืบทอดกิจการของตระกูล?
หลี่เชียนไม่ได้คิดมากนัก
เขาคิดว่าในเมื่อเจียงเซี่ยนอนุญาต และถึงอย่างไรหลี่จี้ก็เป็นน้องชายของเขา มาขอข้าวกินกับเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ และไม่ใช่ว่าไม่ใช่เรื่องดีเช่นกัน
“เช่นนั้นเจ้าก็อยู่เถอะ! ข้าจะบอกท่านพ่อเอง” หลี่เชียนเอ่ยอย่างเฉยชา “เดี๋ยวอย่าลืมไปบอกพี่สะใภ้ของเจ้าสักหน่อย”
เหมือนที่หลี่จี้สามารถอยู่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะเจียงเซี่ยนช่วยพูดให้เขาต่อหน้าหลี่เชียน
หลี่จี้รู้สึกขอบคุณเจียงเซี่ยนมาก เขาขานว่า “ขอรับ” ติดกันหลายครั้ง พอออกมาจากห้องของหลี่เชียนก็ไปหาเจียงเซี่ยน และบอกการตัดสินใจของหลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนอย่างดีใจ จ แล้วขอบคุณเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนยังคิดว่าหลี่จี้จะไม่กล้าคุยเรื่องพวกนี้กับหลี่เชียน จึงรับด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และสั่งให้ฉิงเค่อเอาตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้หลี่จี้
หลี่จี้ไม่เอา
เจียงเซี่ยนยืนกรานให้เขารับไว้ และ
