หน้าที่อ่อนเยาว์ของหลี่เชียน นางก็ปลุกเขาไม่ลงจริงๆ
เขาน่าจะเหนื่อยเกินไป และปกติก็นอนคนเดียวจนชินแล้ว ถึงได้เห็นผ้าห่มก็มุดเข้ามากระมัง?
และเขาเหนื่อยขนาดนี้ นอนลงก็หลับทันที ยังจะมีแรงกายแรงใจทำอย่างอื่นที่ไหนกัน?
เจียงเซี่ยนหาข้ออ้างให้หลี่เชียนอย่างเงียบๆ ในใจ และถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วก็จำต้องปล่อยให้หลี่เชียนกอดตนเองและหลับไป
นางจึงไม่เห็นว่ามุมปากของหลี่เชียนยกขึ้นเล็กน้อย
แต่กลางดึกเจียงเซี่ยนกลับตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่สามารถอธิบายได้ นางรู้สึกว่าตรงเอวร้อนมาก เหมือนย่างชิดอยู่ข้างเตาไฟ ไม่เพียงแต่หายใจไม่ค่อยสะดวก ทว่ายังเหงื่อออกด้วย
นางขยับอย่างกึ่งฝันกึ่งตื่น แต่ตรงเอวกลับถูกรัดแน่นขึ้น
เจียงเซี่ยนถึงพบว่า ที่แท้ไม่รู้ว่ามือของหลี่เชียนยื่นเข้ามาในชายเสื้อของนางตั้งแต่เมื่อไร และโอบอยู่บนเอวของนางโดยตรง
ทั้งตัวนางร้อนขึ้นมาอย่างเร็วมากเหมือนจุดไฟ นางดิ้นอยากจะออกไป แต่เสียงพึมพำอย่างคลุมเครือของหลี่เชียนกลับดังมาข้างหู “อย่าขยับ…เจ้าให้ข้านอนอย่างเต็มที่สักตื่น…เหนื่อยเกินไปแล้ว…”
ท่ามกลางความมืด เจียงเซี่ยนตัวแข็งทื่อทันที
กับคนที่รีบเดินทางอย่างสุ
