นางขึ้นมาด้วยสองมือและขึ้นเตียง
เจียงเซี่ยนตกใจมาก และรีบตีแขนเขา “เฮ้ เฮ้ เฮ้ เจ้ารับปากเสด็จยายไว้นะ”
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร? ดึกมากแล้ว เจ้ายังไม่เหนื่อยอย่างนั้นหรือ? ข้าจะนอนแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าและออกเดินทางแต่เช้าอีก!” เขาเอ่ยจบก็วางเจียงเซี่ยนลงบนเตียง และหันตัวไปถอดเสื้อผ้า
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าตนเองเข้าใจหลี่เชียนผิดแล้ว จึงก้มหน้าลงอย่างละอายใจ พลางถอดเสื้อคลุมยาวที่คลุมอยู่ด้านนอกทั้งที่หน้าแดง และมุดเข้าไปในผ้าห่มที่ยัดโถน้ำร้อนเอาไว้
ไม่นาน หลี่เชียนก็สวมแค่เสื้อชั้นในและขึ้นเตียงเช่นกัน
เขาหาวพลางเลิกผ้าห่มของเจียงเซี่ยนออกแล้วนอนลง
“เฮ้ย!” เจียงเซี่ยนเกือบจะดีดตัวขึ้นมา
เมื่อก่อนพวกนางต่างคนนอนต่างนอนผ้าห่มของตนเอง
“นอนเถอะ!” ทว่าหลี่เชียนกลับหลับตาแล้ว และพลิกตัวกอดเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมแขน แล้วหาวพลางเอ่ยอย่างสะลึมสะลือว่า “ข้าไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว เด็กดี มีอะไรพวกเราค่อยคุยกันพรุ่งนี้ได้หรือไม่? ข้าลืมตาไม่ขึ้นแล้ว…”
เจียงเซี่ยนใจอ่อน แต่ก็ยังตัดสินใจลุกขึ้นปลุกหลี่เชียน
ทว่าตอนที่นางหันหน้าไปเห็นความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้งบนใบ
