้ว่างมาช่วยเจ้าทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านเจิ้ง ถึงจะหน้าตาธรรมดา แต่กลับทำงานค่อนข้างมีระเบียบ ข้ารู้สึกว่าเขาเป็นคนที่รักชาติคนหนึ่ง เจ้าลองใช้ดูก็ได้”
หลี่เชียนยิ้มพลางพยักหน้า เหมือนนางพูดอะไรก็ถูกหมด ท่าทางเหมือนคนที่โง่เขลาและไร้ความสามารถ
ทว่าเจียงเซี่ยนรู้จักเขาดีมาก จึงไม่เชื่อว่าตนเองพูดอะไรเขาก็จะเชื่อฟังอย่างนั้นอย่างสิ้นเชิง นางอดไม่ได้ที่จะหยิกแขนของเขา และเอ่ยอย่างแสร้งทำเป็นโกรธว่า “เจ้าได้ฟังสิ่งที่ข้าพูดหรือไม่กันแน่?”
“ฟังแล้ว ฟังแล้ว!” หลี่เชียนรีบเอ่ย “ตอนที่ข้าอยู่ระหว่างทาง อวิ๋นหลินส่งนกพิราบสื่อสารไปหาข้า และเล่าพวกเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านให้ข้าฟังหมดแล้ว ข้ากะว่าพรุ่งนี้จะไปเยี่ยมท่านคังกับท่านเจิ้งแต่เช้า ส่วนเรื่องที่เจ้าบอกให้เตะไช่ซวงออกไป ไว้ข้าเจอเขาแล้ว ค่อยตัดสินใจหลังจากดูว่าเขาเป็นคนอย่างไรก็ไม่สายเช่นกัน ถึงอย่างไรพวกเราก็ไม่เคยเจอคนๆ นี้ จึงไม่รู้นิสัยของเขา ต่อให้อยากเตะคนออกไป ก็ต้องเตะอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาและมีเหตุผลเพียงพอเช่นกันกระมัง?”
ถือว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้ตอบนางอย่างขอไปทีส่งเดช!
เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจ ในที่สุดก็จบเรื่องนี้
หลี่เชียนอุ้ม
