หนึ่ง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ครั้งนี้ข้าไปส่านซีพร้อมกับเจ้า แล้วก็ติดต่อกับขุนนางระหว่างทาง ใครจะรู้ว่าจะได้ใช้ความสัมพันธ์พวกนี้เมื่อไร?”
นี่ก็คือสาเหตุที่ขุนนางแต่ละที่มอบของพื้นเมืองล้ำค่าให้ขุนนางใหญ่ที่ปกครองมณฑลต่างๆ ที่ผ่านเช่นกัน…หากคนไหนเข้าสำนักราชเลขาธิการ ทั้งสองฝ่ายผูกมิตรกันแล้ว จะได้ขอตำแหน่งทำงาน!
เจียงเซี่ยนทำหน้ามุ่ย และบอกเรื่องที่ไช่ซวงจะมาเป็นรองที่กองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีกับหลี่เชียน แล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ชอบคนของตระกูลไช่ พวกเขาล้วนวางตัวแตกต่างกันตามทรัพย์สินและฐานะ ชอบหาช่องทางประจบผู้มีอำนาจเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ให้ตนเอง ไม่มีคุณสมบัติ เจ้าไปแล้วคิดหาทางเตะเขาออกไป พวกเราไม่จำเป็นต้องให้เขาไปขอเงินเดือนทหารกับยุทธปัจจัยที่เมืองหลวง!”
“ได้!” หลี่เชียนมองนางอย่างอ่อนโยนมาก และรับปากอย่างเต็มปากเต็มคำ
ทว่านี่กลับทำให้เจียงเซี่ยนรู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อย นางบอกเรื่องของคังเสียงอวิ๋นและเจิ้งเจียนกับหลี่เชียน “ข้าคิดจะให้ท่านทั้งสองเป็นอาจารย์ไปก่อนชั่วคราว ไว้ผ่านไปสักระยะ พวกเราต่างมั่นคงแล้ว ค่อยเชิญอาจารย์มาคนหนึ่ง อาจารย์คนนี้ก็รับผิดชอบสอนหนังสือ ท่านคังกับท่านเจิ้งจะได
