้สึกว่าหน้าร้อนมากขึ้นแล้ว
หลี่เชียนก็หอมแก้มนาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าคิดถึงเจ้าอยู่ทุกวัน เจ้าคิดถึงข้าหรือไม่? เจ้ายังหยอกข้าเล่น ข้าส่งของขวัญวันเกิดให้เจ้า เจ้าก็ไม่บอกว่าได้รับหรือยัง เดิมทีข้าก็รู้สึกว่าทำผิดต่อเจ้าอยู่แล้ว วันเกิดแรกที่เจ้ามาตระกูลหลี่ ข้าก็ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเจ้าได้ เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นข้ารู้สึกตื่นตระหนกแค่ไหน กลัวเจ้าไม่ได้รับ กลัวเจ้าโกรธ กลัวเจ้าคิดว่าข้าละเลยเจ้า…”
เขาพูดจนหัวใจของเจียงเซี่ยนอุ่นและร้อนเหมือนแช่อยู่ในน้ำร้อน
นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างขาดความมั่นใจว่า “เช่นนั้นเจ้ายังผ่านประตูบ้านแล้วไม่เข้า ไปเฝินหยางก่อน ถึงจะมาเยี่ยมข้า…”
เจียงเซี่ยนเพียงแค่คิดจะจงใจจับผิดเล็กน้อย ทำให้ผู้ชายคนนี้สงสารนางและตั้งใจปลอบนาง
“ต่อไปไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ดีหรือไม่?” หลี่เชียนประคองใบหน้าของนาง ดวงตาที่มองนางสว่างไสวและแวววาวเหมือนดาวทั้งท้องฟ้าสะท้อนกลับหัวอยู่ในนั้น “นี่ข้าก็อยากรีบทำงานให้เสร็จ จะได้กลับมาเยี่ยมเจ้าเร็วหน่อยไม่ใช่หรือ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างลังเลว่า “เช่นนั้น…เช่นนั้นเจ้ายังไปอีกหรือไม่?”
“ไม่ไปแล้ว!” หลี่เชียนยิ้มพลางฉกจูบปากนางที
