นาง ไม่รู้ว่าน่ารักแค่ไหน ใจอ่อนหมดแล้ว จึงหอมอีกสองทีถึงจะปล่อยมือ
เจียงเซี่ยนก็มองหลี่เชียนออกไปข้างนอกอย่างไร้เดียงสา
คนที่อยู่ในห้องต่างเม้มปากยิ้ม ฉิงเค่อเตือนเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “ท่านหญิง บีบผมให้แห้งดีกว่ากระมัง? ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวท่านแม่ทัพมาเห็น จะเป็นห่วงอีก”
เจียงเซี่ยนก็เอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าทำความสะอาดหัวเตียงอุ่น ข้านั่งอบผมให้แห้งที่หัวเตียงอุ่นก็เหมือนกัน”
“จะทำแบบนั้นได้อย่างไร!” ฉิงเค่อเอ่ย และล้อมเข้ามากับพวกสาวใช้ “หัวเตียงอุ่นร้อนเกินไป ผิงแล้วจะต้องเป็นร้อนในอย่างแน่นอน พอลมหนาวพัดมา ท่านต้องไม่สบายแน่ๆ พวกเรารีบบี บผมของท่านก่อนที่ท่านแม่ทัพจะกลับมาดีกว่า”
เจียงเซี่ยนอยากอยู่เป็นเพื่อนหลี่เชียน
นางเอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าให้แม่บ้านตั้งโต๊ะที่ห้องของข้าแล้วกัน!”
เมื่อก่อนนางเกลียดการกินอาหารในห้องนอนที่สุด เพราะรู้สึกว่าจะทิ้งกลิ่นเอาไว้
ฉิงเค่อยิ้มพลางแลกเปลี่ยนสายตากับไป่เจี๋ย แล้วขานรับอย่างดีใจ และให้คนไปสั่งในห้องครัว
หลี่เชียนทำอะไรเร็วมาก ผมของเจียงเซี่ยนยังไม่แห้งสนิท เขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและย้อ
