ีคนตามไป แล้วก็มีคนไม่อยากไปจากบ้าน จึงตัดสินใจอยู่ต่อเช่นกัน
หลายวันนี้ทุกคนต่างไม่มีกะจิตกะใจเรียนแล้ว
เขากลิ้งอยู่บนเตียงอย่างดีใจ และวิ่งไปหาเจียงเซี่ยน
“พี่สะใภ้ทำไมไม่บอกให้ข้าไปด้วย?” เขาขอร้องเจียงเซี่ยน “ข้าก็อยากไปเหมือนกัน คนมากมายในสำนักการศึกษาต่างก็อยากไป”
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องแบบนี้ข้าตัดสินใจได้หรือ? หากเจ้าตั้งใจจริงๆ ก็ไปขอพี่ใหญ่ของเจ้า!” แล้วนางก็ถามถึงเรื่องสำนักการศึกษา “ทุกคนไม่ได้พูดเรื่องอื่นหรือ?”
“ไม่ขอรับ!” หลี่จี้คิดว่าตนเองควรตั้งใจเรียนรู้กับเจียงเซี่ยน ไม่ว่าทำอะไรก็อย่ารีบ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปทีละก้าว ก็เหมือนตอนนี้ พี่สะใภ้ใหญ่พาเขาไปซีอานก่อน ไว้เจอพี่ใหญ่ แล้ว ก็โน้มน้าวให้พี่ใหญ่รั้งเขาไว้วิ่งเต้นทำงานเล็กๆ น้อยๆ บิดาของเขาจะต้องไม่พูดอะไรอย่างแน่นอน เขาคุยเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านหลายวันนี้กับเจียงเซี่ยน “ทุกคนล้วนอยากต ตามพี่ใหญ่ไปดูส่านซีสักหน่อย ทว่าบางคนที่บ้านไม่เห็นด้วย จึงจำเป็นต้องล้มเลิก อย่างจงเทียนอวี่ หม่าหย่งเซิ่ง หลี่เหลย…พวกเขาต่างก็คิดจะไป”
“หลี่เหลย?!”
ลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องชายและญาติห่างๆ ของหลี่เชียน
“ใช่แล้ว!” หล
