่เชียนได้ย้ายไปส่านซี ล้วนเป็นความดีความชอบของเจ้า…”
เจียงเซี่ยนเดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก กำลังอยากถ่อมตนสักหน่อย หลี่ฉางชิงก็โบกมือให้นางแล้ว ส่งสัญญาณให้นางไม่ต้องพูดอีก และเอ่ยว่า “คนในครอบครัวเดียวกันไม่พูดจาเกรงใจกัน คำ ำขอบคุณข้าก็ไม่พูดแล้วเช่นกัน ข้าส่งคนไปส่งข่าวให้จงเฉวียนอย่างด่วนที่สุดแล้ว ให้เขารีบกลับมา”
“แต่ข้าอ่านหนังสือราชการนั้น ให้พวกเจ้าไปรับตำแหน่งก่อนวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบเอ็ด”
“ส่านซีอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ออกเดินทางกลางเดือนสิบเอ็ดก็พอที่จะรับตำแหน่งแล้ว”
“ไปเร็วเกินไป คนอื่นยังคิดว่าพวกเรารอไม่ไหวแล้ว”
“สองสามวันนี้…เจ้าก็เก็บของที่บ้านแล้วกัน อะไรที่ควรเอาไป อะไรที่จะทิ้งไว้ ตัดสินใจตั้งแต่เนิ่นๆ สินเดิมของเจ้าเยอะ แล้วก็เป็นของล้ำค่าทั้งนั้น อันที่จะทิ้งไว้ก็ต้องเก็ บให้ดีเช่นกัน หากหายไปไม่ใช่เรื่องเล็ก”
“ส่วนจงเฉวียนนั้น…ข้าคำนวณแล้วเขากลับมาไม่ทันแล้ว”
“ถึงเวลานั้นให้เขาไปเจอเจ้าที่ซีอานเลย”
เจียงเซี่ยนรีบพยักหน้าพลางขานว่า “เจ้าค่ะ”
หลี่ฉางชิงก็ถามถึงเรื่องหนังสือราชการ “…บังเอิญเกินไปแล้วจริงๆ! ก่อนหน้านี้เจ้าก็ไม่ได้ข่าวสักนิดหรือ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เฉิงเอ
