องไก่นี้อร่อยหรือไม่?”
เด็กผู้หญิงอีกคนได้ยินก็เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ทำไมเจ้าเห็นอะไรก็นึกถึงเรื่องกินไปหมดล่ะ! เลี้ยงไม่ได้อย่างนั้นหรือ? นี่มันสวยกว่าไก่ตัวผู้ใหญ่มากเลย!”
เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่พูดอะไรอีก หลี่ตงจื้อก็หมดอารมณ์เล็กน้อยเช่นกัน จึงยิ้มพลางขอบคุณคุณหนูใหญ่จู แล้วทุกคนก็กลับไปที่เรือนของเกาเมี่ยวหรงอีกครั้ง
เกาเมี่ยวหรงก็ถามถึงการเรียนของหลี่ตงจื้อ
หลี่ตงจื้อเอ่ยตามใจชอบ
เกาเมี่ยวหรงรู้ว่าช่วงนี้นายหญิงคังสอน ‘คัมภีร์กตัญญู’ ให้นางอยู่ตลอด จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “ตงจื้อ ก่อนหน้านี้เจ้าเคยอ่าน ‘คัมภีร์กตัญญู’ แล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมนายหญิงคังยังสอนเจ้าอ่าน ‘คัมภีร์กตัญญู’ อีก! เจ้าไม่ได้บอกนายหญิงคังหรือ? ว่ากันว่าความรู้ของนายหญิงคังดีมาก คนอย่างพวกเขา…อยู่ที่นี่ไม่นานหรอก เจ้าต้องคว้าโอกาสไว้ ตั้งใจอ่านหนังสือกับนางหลายๆ เล่มถึงจะถูก”
หลี่ตงจื้อเคยบอก ทว่านายหญิงคังบอกนางว่า การอ่านหนังสือเป็นเรื่องของความสุข ฟังนิทานเรื่องสั้นของคนอื่น เรียนรู้หลักการวางตัว ไม่จำเป็นต้องรีบ ขอเพียงอ่านเข้าใจ แถมนายหญิงคังสอนหนังสือ ยังอ้างอิงข้อมูลจำนวนมากด้วย จนนำไปสู่นิทานเรื่องสั้
