นเรื่องอื่นมากมาย นี่ทำให้นางรู้สึกสนุกมาก นายหญิงคังน่าจะดูออกแล้ว ช่วงนี้จึงสอนนางเกี่ยวกับนิทานเรื่องสั้นเหล่านี้ตลอด นางจึงรู้เรื่องราวในบันทึกประวัติศาสตร์ไม่น้อยด้วย บางครั้งนางคิดว่า ทำอย่างนายหญิงคัง ถึงจะอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งจริงๆ
นายหญิงคังยังบอกว่า เด็กผู้หญิง…ทำอะไรก็ห้ามรีบทั้งนั้น พอรีบก็เสียกิริยา ให้นางทำอะไรก็สงบสติอารมณ์ก่อน อ่านหนังสือเช่นนี้ วางตัวก็เช่นนี้เหมือนกัน
นางรู้สึกว่านายหญิงคังพูดมีเหตุผลมาก
หลี่ตงจื้ออยากโต้แย้งเกาเมี่ยวหรง แต่พอเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเกาเมี่ยวหรง จู่ๆ นางก็คิดว่า บางทีต่อให้นางบอกเกาเมี่ยวหรง เกาเมี่ยวหรงก็อาจจะไม่เห็นด้วยเช่นกัน ในความคิดของเกาเมี่ยวหรง อ่านหนังสือก็ควรจะเร็ว และอ่านสิ่งที่ควรอ่านให้หมด
นายหญิงคังอ่านหนังสือ เหมือนกำลังชมดอกไม้พลางดื่มชา ในความสบายๆ แฝงความอิสระ ต้องให้ผู้อ่านหนังสือสบายใจก่อน
เกาเมี่ยวหรงอ่านหนังสือ เหมือนกำลังไปเข้าร่วมการสอบ อ่านแต่สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง ต้องอ่านสิ่งที่ทุกคนรู้ก่อน
นิ้วมือของหลี่ตงจื้อลูบเส้นสีทองที่วาดอยู่บนถ้วยชาเบาๆ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ารู้
