้อออกไปข้างนอก
คุณหนูใหญ่จูได้ยินก็กลอกตาตลอด นางดื่มไปครึ่งถ้วยชา และบอกลาตามไปด้วยเช่นกัน
หลี่ตงจื้อไม่ได้หลอกเกาเมี่ยวหรง
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฮูหยินเหอก็ไปช่วยที่ตระกูลหลี่แล้ว
——————————————————-
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับได้รับจดหมายจากเฉาเซวียน
หลังจากนางอ่านจดหมายก็หัวเราะไม่หยุด แล้วกอดฉิงเค่ออย่างตื่นเต้นพลางหมุนไปรอบหนึ่ง จนหลี่ตงจื้อที่ฝึกคัดตัวอักษรอยู่ในห้องของเจียงเซี่ยนตอนนั้นเห็นแล้วตกตะลึง
ฉิงเค่อรีบยิ้มและถามเจียงเซี่ยนว่า “ท่านหญิง ที่เมืองหลวงมีเรื่องมงคลอะไรหรือเจ้าคะ?”
“มีเรื่องมงคล มีเรื่องมงคล!” เจียงเซี่ยนเอ่ยพลางยิ้มตาหยี แล้วถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “เฉิงเอินกง สมกับที่เป็นคนรู้ใจของข้าจริงๆ ข้าจะทำอะไร ต่อให้เขาอยู่ไกลขนาดนั้น ก็สามารถเดาได้เล็กน้อยอยู่ดี”
ฉิงเค่อได้ยินก็ตกใจมาก จึงรีบเรียก “ท่านหญิง”
เจียงเซี่ยนแลดูดีใจมาก และไม่สนเช่นกันว่าฉิงเค่ออยากพูดอะไรกันแน่ นางโบกมือส่งสัญญาณให้ฉิงเค่อเงียบ แล้วใส่ซองจดหมายเข้าไปในกล่องเฉพาะและให้ฉิงเค่อเก็บไว้ แล้วพิงหมอนอิงของเตียงอุ่นหลังใหญ่พลางหัวเราะไม่หยุดคนเดียว
คนที่อยู่ในห้องต่างก็จับต้นชนปลายไม่ถูก
เจียงเซี่ยนก็ไม่บอกเช
