ข้างนอ อกเรียกตนเองว่าเป็นลุงของข้า ทำให้ท่านแม่โกรธมาก ข้าจึงออกความคิดให้ท่านแม่ ให้น้องสาวของเขาปรนนิบัติรับใช้ท่านแม่ นี่ก็…ยังไม่ถึงสามวัน ก็ทนไม่ไหวแล้ว…”
หลี่ตงจื้อฟังอยู่ครู่หนึ่งถึงจะเข้าใจ
ที่แท้เป็นการต่อสู้กันของนายหญิงกับอนุภรรยาในตระกูล
นางมองใบหน้าที่อยากลองทำดูของเด็กสาวคนนั้น และรู้สึกเบื่อมาก แต่เกาเมี่ยวหรงยังเอ่ยว่า “โชคดีที่ข้างกายแม่เจ้ามีเจ้า ไม่อย่างนั้นยังไม่รู้ว่าจะถูกรังแกเป็นแบบไหน!”
เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ตอบว่า “ใช่” อย่างภูมิใจมาก เหมือนมารดาของนางมีวันนี้ ล้วนเป็นความดีความชอบของนาง
หลี่ตงจื้อไม่เอ่ยสิ่งใดตั้งแต่ต้นจนจบ
คนอื่นต่างไม่สังเกต ทว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลจูกลับสังเกตเห็นแล้ว
คุณหนูใหญ่ตระกูลจูเอ่ยกับนางเสียงเบาว่า “น่าเบื่อมากจริงๆ ใช่หรือไม่? เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ต่อให้อยากออกหน้าให้แม่ของนาง ก็อ้างแบบนี้ดื้อๆ ไม่ได้เช่นกัน ส สุดท้ายทำให้พ่อของนางโกรธ คนที่เสียเปรียบก็ยังเป็นแม่ของนางไม่ใช่หรือ”
คำพูดของคุณหนูจูดึงดูดหลี่ตงจื้อ
