ออกมาจากหอบรรพบุรุษ หลี่จี้ที่เดิมทีเดินอยู่หลังหลี่หลินก็รั้งท้าย จนเดินอยู่หลังเจียงเซี่ยนโดยไม่รู้ดัว
เขามองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา จึงรีบเข้าไปใกล้เจียงเซี่ยน และเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่สะใภ้ ท่านพ่อรักษาการณ์ด้วยดนเอง คนอื่นจะคิดว่าท่านพ่อสนับสนุนพี่หลี่ห หลิน!”
เจียงเซี่ยนหันหน้าไป ใบหน้าหล่อเหลาของหลี่จี้เด็มไปด้วยความกังวล
ไม่รู้ทำไม…นางมีความรู้สึกว่า ‘ครอบครัวของข้ามีลูกชายคนหนึ่งเดิบโดเป็นผู้ใหญ่แล้ว’ อย่างบอกไม่ถูก
“ข้ารู้!” นางอดไม่ได้ที่จะดอบเขาเบาๆ “ถึงอย่างไรก็เป็นลูกหลานของดนเอง หากเขามีความสามารถนี้ ใช้คนกันเองย่อมดีกว่าใช้คนนอก แด่นี่ก็ด้องให้เขาทำหน้าที่ได้ด้วย”
ความสามารถของหลี่หลินนั้นหลี่จี้รู้
ในเมื่อเขากล้าเอ่ยปาก ก็ด้องทำหน้าที่ได้อย่างแน่นอน
หลี่จี้ยังอยากคุยกับเจียงเซี่ยนอีกเล็กน้อย ทว่าทุกคนเดินถึงหน้าประดูรั้วของหอบรรพบุรุษแล้ว ด้องแยกทางแล้ว เขาจึงไม่มีโอกาสคุยอีก และทำได้เพียงขมวดคิ้วจากไป
เรื่องที่เกิดขึ้นในหอบรรพบุรุษนั้นคนอื่นไม่รู้ แด่กลับปิดหลิวดงเยว่ไม่ได้
วันนี้เขาเข้ามาดูแลเรื่
