หลังจากนั้นหลี่ตงจื้อถูกเจียงเซี่ยนกักตัวให้เรียนหนังสืออยู่ในเรือนตะวันตก หลี่จี้ขยันเรียนอยู่ในสำนักการศึกษาทุกวัน ส่วนฮูหยินเหอก็ถูกป้าเหอลากไปช่วยจัดการสินเดิมของ เหอถงเหนียง เรื่องของชมรมกวีไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ และไม่มีใครเอ่ยถึง
เกาเมี่ยวหรงหน้าเขียวเล็กน้อย
ไม่นึกว่ายังมีลูกสาวของลูกน้องเก่าของตระกูลหลี่ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือมาถามเกาเมี่ยวหรงอีกว่า ชมรมกวีครั้งหน้าจัดเมื่อไร นางมีพี่น้องที่สนิทกันได้ยินแล้วอยากตามนางมาเปิดหูเปิด ดตาด้วย
เกาเมี่ยวหรงรักษารอยยิ้มบนหน้าไว้ไม่ได้อีกแล้ว และเอ่ยว่า “เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับว่าตงจื้อว่างหรือไม่ อย่างไรพวกเราก็ทิ้งตงจื้อไว้ข้างๆ ไม่ได้กระมัง?”
แต่เด็กสาวคนนั้นดันเป็นคนไม่มีไหวพริบ นึกไม่ถึงว่าจะวิ่งไปถามหลี่ตงจื้อจริงๆ “เจ้าจะได้หยุดเมื่อไร? พวกเราต่างกำลังรอให้เจ้าหยุดจะได้จัดชมรมกวี!”
หลี่ตงจื้อถูกเด็กสาวคนนั้นขวางระหว่างทางตอนที่กำลังกลับเรือนตะวันตกหลังจากคารวะฮูหยินเหอ นางแอบรู้สึกโกรธ จึงเอ่ยอย่างตอบไม่ตรงคำถามว่า
