“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที นี่?”
ตั้งแต่เจียงเซี่ยนจัดระเบียบงานต่างๆ เรื่องแบบที่เจ้านายอยู่ไหนใครๆ ต่างก็รู้ก็หายไปแล้ว
เมื่อก่อนหลี่ตงจื้อไม่เห็นด้วย
เวลานี้ถึงจะเข้าใจถึงความจำเป็นของการจัดระเบียบงานต่างๆ อย่างลึกซึ้ง
เด็กสาวคนนั้นยังคงงุนงง และเบิกตาโตพลางเอ่ยว่า “พี่เกาเป็นคนบอกข้า พี่เกาบอกว่า เวลานี้เจ้าน่าจะมาคารวะฮูหยิน”
หลี่ตงจื้อเม้มปาก และเงียบไปนานมาก ถึงจะเอ่ยเบาๆ ว่า “ท่านอาจารย์บอกว่าข้าพื้นฐานไม่ดี ต้องชดเชยสิ่งที่ตกหล่นไปก่อนหน้านี้ทั้งหมด จะมีวันหยุดหรือไม่ และจะเข้าร่วมชมรมกวีได ด้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการเรียนแล้ว”
เด็กสาวจากไปอย่างผิดหวังมาก
หลี่ตงจื้อกำชับเสี่ยวเหอสาวใช้ประจำตัว “ต่อไปอย่าให้ใครเข้าเรือนของข้าตามใจชอบอีก”
ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่ฮูหยินเหอดูแลครอบครัว ก็ไม่มีทางที่จะให้คนเข้าออกเรือนของหลี่ตงจื้อตามใจชอบโดยไม่แจ้งเช่นกัน
คนที่มีเกียรติพิเศษแบบนี้ได้ มีแต่เกาเมี่ยวหรง
เสี่ยวเหอตกใจ และรีบขานว่า “เจ้าค่ะ”
หลี่ตงจื้อกลับเรือนตะวันตกอย่า
