ทางเจียงเซี่ยนมีความสุข สงบสุข และสบายใจ แต่ทางเกาเมี่ยวหรงนั้น พวกคุณหนูส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ พูดคุยพลางหัวเราะอย่างมีความสุข และเสียงดังอึกทึกครึกโครมไม่หยุด จนทำให้สาวใช้ท ที่ผ่านมาเหลือบมอง
คุณหนูใหญ่ตระกูลหนิวหัวเราะจนหน้าแดงก่ำ นางคล้องแขนของเกาเมี่ยวหรงอย่างสนิทสนมมาก และเอ่ยอย่างออดอ้อนว่า “พี่เกา ตงจื้อก็มากเกินไปแล้วเช่นกัน! เพื่อการเรียน กลับไม่เล่น นเป็นเพื่อนพวกเรา อาจารย์หญิงคนนั้นก็เหมือนกัน แค่นี้ก็ไม่ผ่อนผัน ข้าว่า…อาจารย์หญิงคนนั้นต้องเป็นคนหัวโบราณและใจดำอย่างแน่นอน อาจารย์แบบนี้ข้าก็เคยเจอเช่นกัน ทำหน้าเป ป็นนักปราชญ์ ก็เพื่อเอาใจท่านแม่ จะได้เพิ่มเงินค่าตอบแทนให้นางอีกนิดไม่ใช่หรือ คนแบบนี้…ข้าเกลียดที่สุด!”
นางคุยกับเกาเมี่ยวหรงอย่างนุ่มนวล ยังมีความเย่อหยิ่งอย่างตอนที่เจอเจียงเซี่ยนครั้งแรกที่ไหนกัน กลับเหมือนเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคน
วันนี้เป็นชมรมกวีที่พวกนางตั้งขึ้นมา คุณหนูใหญ่ตระกูลหนิวคิดว่าทุกคนต่างตั้งตารอเห
