แต่ทางเจียงเซี่ยนกลับกำลังเขียนจดหมายให้หลี่เชียนอย่างร่าเริง
ของที่หลี่เชียนส่งมาให้นางคือปิ่นปักผมที่อวยพรให้มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองซึ่งฝังด้วยพลอยขี้นกการเวกและทับทิม
ตอนนั้นเจียงเซี่ยนก็เขินจนหน้าแดง และคิดว่าต่อไปตนเองไม่มีทางที่จะเสียบปิ่นปักผมอันนี้ออกไปอย่างแน่นอน แล้วก็คิดว่าหลี่เชียนต้องจงใจแน่ๆ
ความรู้สึกที่เดิมทีตื่นเต้นดีใจอย่างถึงที่สุดต่างจางลงเล็กน้อย ก็โกรธอยู่หลายวันจึงไม่ได้ตอบจดหมายหลี่เชียน ตอนหลังทนไม่ไหวอีก จึงเขียนจดหมายไปขอบคุณ ทว่านางส่งจดหมายฉบับนี้ไปที่เสฉวน หลี่เชียนต้องไปถึงเสฉวนถึงจะได้รับจดหมายฉบับนี้
ปล่อยให้เขาร้อนใจไป!
——————————————————
ส่วนหลี่ฉางชิงกำลังคุยกับเกาฝูอวี้อยู่ “…เจ้าว่า…สรุปแล้วท่านหญิงทำงานนี้สำเร็จหรือไม่? นางบอกแค่ว่าสิ่งที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว คนที่ควรเจอก็เจอหมดแล้ว ก็ไม่บอกความจริงกับข้าเช่นกัน ข้ารู้สึกไม่สบายใจ ทำไมพวกชนชั้นสูงชอบพูดจาอ้อมค้อมแบบนี้ นางเปิดเผยข้าให้รู้จะเป็นอะไรไป? ต่อให้ไม่สำเร็จ ข้ายังตำหนินางได้อย่างนั้นหรือ? เด็กสาวที่อ่อนแออย่างนาง สามารถช่วยวิ่งเต้นให้จงเฉวียนของพวกเราได้ ข้าก็จะรับบุญคุณของนาง เฮ้อ
