! เจ้าดูข้าตอนนี้สิ ถามก็ผิด ไม่ถามก็ผิด!”
เกาฝูอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านก็ใจร้อนเกินไปหน่อยเช่นกัน ในเมื่อท่านหญิงบอกแบบนี้แล้ว พวกเราก็รอข่าวเถอะ เรื่องแบบนี้ท่านกับข้าก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอ นึกถึงตอนนั้น…หลังจากพวกเราถูกเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนและสวามิภักดิ์ ทั้งกลุ่มไม่รู้ว่าจัดการไปเท่าไร รอเกือบครึ่งปีตำแหน่งของท่านถึงจะลงมา แล้วนี่ท่านหญิงเพิ่งจะกลับมา ต่อให้มีข่าว ก็ไม่เร็วขนาดนี้เช่นกัน! ท่านก็ถือว่าไม่มีเรื่องนี้ และควรจะทำอะไรก็ทำอันนั้นแล้วกัน”
“ก็มีแต่ต้องทำแบบนั้นแล้ว” หลี่ฉางชิงถอนหายใจ แล้วก็เอ่ยถึงคังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียน “สองคนนี้มาจากตระกูลจิ้นซื่อจริงหรือเปล่า? อยู่ดีๆ ไม่เป็นขุนนางเล็กๆ ในเมืองหลวง มาเป็นอาจารย์ที่บ้านข้า คงจะไม่ได้ทำอะไรผิดที่เมืองหลวงใช่หรือไม่? ถึงอย่างไรท่านหญิงก็อายุยังน้อย หากถูกคนหลอกก็แย่แล้ว”
การสอบขุนนางของเกาฝูอวี้สิ้นสุดที่จวี่เหริน ต่อให้เขาอยากสอบถาม ก็หาคนสอบถามไม่ได้อยู่ดี
คำพูดของหลี่ฉางชิงทำให้เขาใจเต้นตึกตัก
ความเปลี่ยนแปลงที่นำมาหลังจากเจียงเซี่ยนแต่งมา เขาก็ค่อยๆ รู้สึกได้แล้วเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่คนรับใช้ในบ้านนี้
