เมื่อก่อนเขาคุยกับหลี่ฉางชิงในห้องหนังสือ ตอนที่เงียบมักจะได้ยินเสียงพูดจ้อกแจ้กจอแจเวลาสาวใช้กับหญิงรับใช้เดินผ่าน ทว่าเวลานี้กลับไม่ได้ยินแม้แต่นิดเดียว และทุกครั้งที่เขาคุยกับหลี่ฉางชิง คนที่นำชามาให้พวกเขาล้วนเป็นสาวใช้คนเดียวกัน นำชามาให้เสร็จแล้วก็ออกไปทันที ไม่กล้าหยุดสักครู่ แม้เกาฝูอวี้จะไม่เคยควบคุมอาหารการกินภายในบ้าน แต่ดีที่ฉลาด เขาจึงรู้ได้ทันทีว่า การจัดการแบบนี้ก็เพื่อรักษาความลับ…เพราะทุกครั้งล้วนเป็นคนเดียวกันนำชามาให้ หากสิ่งที่เอ่ยในห้องหนังสือแพร่งพรายออกไป สาวใช้คนนี้ก็มีโทษประหารชีวิตทันที บางทีสาวใช้คนนี้เองก็อาจจะรู้เช่นกัน จึงทำงานอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ และไม่มีความอยากรู้อยากเห็นแม้แต่นิดเดียว
เวลานี้…เจียงเซี่ยนก็พาจิ้นซื่อกลับมาอีกสองคน
สามารถคิดแบบนี้ได้หรือไม่ว่า ต่อไปในบ้านหลังนี้ยังจะมีคนแบบคังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนมากขึ้นอีก
เช่นนั้นตำแหน่งของเขายังสามารถรักษาไว้ได้หรือไม่?
ความคิดเหล่านี้ฉายวาบผ่านไปในสมองของเกาฝูอวี้ และกลับทำให้เขารู้สึกกลัว
“ในเมื่อเป็นจิ้นซื่อ ก็ต้องรู้ว่าเป็นรุ่นไหนอย่างแน่นอน” เขาเอ่ยอย่างเยือกเย็น “ใต้เท้าหลี่กับใต้เท้าติงต่า
