พอเจียงเซี่ยนกลับถึงบ้านที่ภูเขาเสี่ยวทังก็เรียกหลี่จี้มาถามทันที
หลี่จี้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นสองสามวันนี้ให้เจียงเซี่ยนฟังทีละเรื่อง “…ท่านคังเลี้ยงรับรองข้า น้ำใจอันลึกซึ้งยากที่จะปฏิเสธได้ ข้าจึงจำเป็นต้องอยู่ต่อ แต่ใครจะรู้ว่าท่านค คังกลับให้คนนำไผ่ใบเขียวมาขวดหนึ่ง จะให้ข้าดื่มเป็นเพื่อนถ้วยหนึ่งให้ได้ ข้าบอกปัดหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ จึงจำเป็นต้องดื่มเป็นเพื่อนท่านคังถ้วยหนึ่ง ทว่าท่านคังกลับเหมือนต ติดใจ ถ้วยแล้วถ้วยเล่า ข้ากลัวว่าข้าจะเอ่ยสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป จึงปิดปากตลอด และแค่ก้มหน้าดื่มเหล้า สุดท้ายไม่ไหวแล้วจริงๆ กลัวว่าหลังจากเมาจะลืมตัว จึงแสร้งทำเป็นดื่มมาก แล้ว และอาเจียนในส้วมของบ้านพวกเขาไปครั้งหนึ่ง…แต่ข้ากล้ารับประกันว่า ข้าไม่ได้เอ่ยสิ่งที่ไม่ควรพูดแม้แต่คำเดียว…หลายวันก่อนจู่ๆ ท่านคังก็มาเยี่ยมท่าน และถามว่าพวกเรา ากลับซานซีเมื่อไร
