? ข้าบอกว่าไม่รู้ ท่านออกไปเยี่ยมญาติแล้ว ท่านคังก็ไม่ถามอีก แค่กำชับข้าครั้งแล้วครั้งเล่าว่า หากท่านกลับมาแล้ว ต้องบอกเขา ท่านว่า…พวกเราบอกเขาตอนไหน นถึงจะเหมาะสม?”
“ก็ส่งคนไปบอกเขาวันนี้เถอะ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “บอกว่าอีกสองวันพวกเราจะออกเดินทาง”
หลี่จี้อยากพูดทว่าก็หยุดไว้
เจียงเซี่ยนคล้ายจะรู้ความรู้สึกของเขาเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “วางใจเถอะ! ครั้งนี้ท่านคังต้องตัดสินใจตามพวกเราไปซานซีด้วยอย่างแน่นอน ต่อไปเขาก็เป็นอาจา ารย์ของเจ้าแล้ว คนที่เป็นลูกศิษย์อย่างเจ้า ต้องคอยรับใช้อย่างใส่ใจ”
ถึงอย่างไรตระกูลคังก็เป็นบัณฑิต
ต่อให้หลี่จี้ดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะสอบเข้าไปเป็นขุนนางอยู่ดี สำหรับตระกูลคัง นี่เป็นความเสียดายที่ใหญ่ที่สุด
ดังนั้นหลี่จี้กับคุณหนูใหญ่ตระกูลคังจะเป็นอย่างไร นางก็บอกยากเช่นกัน จึงยิ่งไม่อาจพูดจาให้ความหวังแก่หลี่จี้อย่างส่งเดชได้ แต่นางก็หวังว่าหลี่จี้จะมีความสุข
คนที่อยู่ข้างกายต่างมีความสุข บรรยากาศถึงจะดี ใช้ชีวิตอยู่ด
