้วยกันถึงจะมีความสุขและเบิกบานใจ
หลี่จี้ก็รู้สึกว่าเจียงเซี่ยนมองความคิดของเขาออกอย่างทะลุปรุโปร่งเช่นกัน
พูดตามตรง เขาไม่คิดจะแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลคัง
ฐานะของทั้งสองคนแตกต่างกันมากเกินไป
เขาไม่ต้องการการแต่งงานที่บังคับมา
การแต่งงานควรจะใจตรงกันทั้งสองฝ่ายเหมือนพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ของเขา นั่นถึงจะเป็นการใช้ชีวิต
ตระกูลคังยอมไปซานซี ก็ได้รับความคุ้มครองจากตระกูลหลี่ คุณหนูใหญ่ตระกูลคังก็ไม่ต้องถูกรังแกเหมือนที่ชางผิงแล้วเช่นกัน สำหรับเขา นี่ก็พอแล้ว
เขาหน้าแดงพลางขานว่า “ขอรับ” และส่งคนไปส่งข่าวให้คังเสียงอวิ๋น แล้วเอ่ยถึงเรื่องที่หลี่เชียนส่งของขวัญวันเกิดมาให้นาง “…หากท่านไม่กลับมาอีก พวกเราก็จำเป็นต้องเลียนแบบ ลายมือของท่านและเขียนจดหมายให้พี่ใหญ่แล้ว”
เจียงเซี่ยนแปลกใจเล็กน้อย
หลี่เชียนอยู่ระหว่างทางไปเสฉวน นางคิดว่าต่อให้หลี่เชียนจำวันเกิดของนางได้ก็ไม่มีทางที่จะซื้อของขวัญวันเกิดให้นางอยู่ดี และถึงจะซื้อของขวัญวันเกิดให้นาง ก็ไม่มีทางที่จ จะส่งมาถึงในวันเกิดเช่น
