กัน…
นางสนใจมากทันที และถามหลี่จี้ “รู้ว่าพี่ใหญ่ของเจ้าส่งอะไรมาหรือไม่?”
หลี่จี้ส่ายหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านพ่อยังไม่รู้ว่าควรแกะหรือไม่เลยขอรับ!”
เจียงเซี่ยนอยากสวมปีกบินกลับซานซีจริงๆ เดิมทีคิดว่าอีกสามวันจะออกเดินทาง สุดท้ายตัดสินใจไปพรุ่งนี้เลย
คืนนั้นทุกคนเก็บสัมภาระ
ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้นพอคังเสียงอวิ๋นมาหา ทางเจียงเซี่ยนก็เก็บของเรียบร้อยเตรียมออกเดินทางแล้ว
คังเสียงอวิ๋นไม่พอใจเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนจำเป็นต้องอธิบายว่าทางซานซีมีเรื่องด่วนนิดหน่อย นางจำเป็นต้องรีบกลับไปทันที “เรื่องนี้ข้าเป็นคนเสียมารยาท ขอให้ท่านคังกับท่านเจิ้งอย่าใส่ใจ ข้าทิ้งน้องชายของสามี กับเด็กรับใช้ประจำตัวเอาไว้แล้ว พวกเขาจะกลับซานซีพร้อมกับพวกท่าน”
คังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนตัดสินใจตามเจียงเซี่ยนไปซานซีแล้ว ก็จำเป็นต้องฝืนใจรับการจัดการแบบนี้ หลังจากตกลงเวลาออกเดินทางกับเจียงเซี่ยนแล้ว คังเสียงอวิ๋นก็กลับไป
เจียงเซี่ยนคิดว่าเรื่องนี้นางเป็นคนทำผิดต่อคังเสียงอวิ๋นและเจิ้งเจียนจริงๆ ในเมื่อต้องให้ความสำคัญกับคนที่มีความสามารถ ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้อง
