ู้รบ แต่ตระกูลหลี่กลับฝืนเลือกเฉาไทเฮา หลังจากนั้นตระกูลหลี่ก็ไม่รู้ว ว่าใช้ลูกไม้อะไรแต่งงานกับท่านหญิงเจียหนานอีก เจ้าคิดว่าเรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ?”
หน้าตาของคังเสียงอวิ๋นขยับ และเอ่ยว่า “เจ้าหมายความว่า…ตระกูลหลี่จงใจทำหรือ?”
“จงใจหรือไม่ไม่รู้” เจิ้งเจียนเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “ตนเองทุ่มเทอย่างสุดกำลังแล้ว ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้นก็ยังขึ้นอยู่กับโชคชะตาอยู่ดี แต่อย่าง น้อยก็มองออกได้ว่า ตระกูลหลี่ทะเยอทะยานมาก อยากเป็นขุนนางที่กุมอำนาจ”
สีหน้าของคังเสียงอวิ๋นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“แต่อันตรายก็หมายถึงโอกาสเช่นกัน” เจิ้งเจียนเอ่ยต่อว่า “พวกเราไปทางใต้ไม่ได้แล้ว แทนที่จะใช้ชีวิตไปวันๆ อยู่ที่เมืองหลวงต่อไป การไปซานซีกลับ บเป็นทางเลือกที่ดีมาก...ตระกูลหลี่มีปณิธาน พวกเราถึงจะมีที่ยืนได้!”
สิ่งที่พวกเขามีคือทักษะในการปกครองแคว้น มีแต่คนทะเยอทะยานที่ใช้กำลังทหารครอบครองพื้นที่หนึ่งและเป็นศัตรูกับอำนาจทางการเมืองของส่วนกลางเท่า
