นางเม้มปากยิ้ม แต่ยังคงขมวดคิ้วแน่นเล็กน้อย
เจียงลวี่จำเป็นต้องยกชามาให้นางด้วยตนเอง และเอ่ยว่า “ชาต้าหงเผาที่เจ้าชอบที่สุด ดื่มสักสองสามคำสงบสติอารมณ์หน่อย อย่าเจอไทฮองไทเฮาแล้ว นางไม่ได้เป็นอะไร เจ้าก็ร้องไห ห้ออกมาก่อนแล้ว เวลานี้ไทฮองไทเฮาอายุมากแล้ว เสียใจไม่ได้ เจ้าต้องควบคุมอารมณ์หน่อย”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าติดกันหลายครั้ง
ทว่าตอนที่เรือข้ามฟากลำเล็กส่งนางกับไป๋ซู่ขึ้นเรือของทางการ นางคลุมหน้า และก้มหน้าเดินเข้าห้องโดยสารบนเรืออย่างรวดเร็ว พอเห็นเบาะรองนั่งสีเหลืองสดใสที่คุ้นเคย กลับอ อดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอเต็มเบ้า จนน้ำตาเกือบจะร่วงลงมา เพียงแต่น้ำตาของนางไม่ร่วงลงมา ไทฮองไทเฮาเห็นหลานสาวที่ตนเองประคบประหงมจนโตเวลานี้อยากเจอนางยังต้องหลบๆ ซ่อนๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที จนทนไม่ได้ และเข้ามาหาเจียงเซี่ยนโดยมีเหล่านางในล้อมอย่างแน่นหนา นางกางแขนทั้งสองข้างพลางเรียกว่า “เด็กดีของข้า” และน้ำตาก็ร่วงลงมาอย่างต
