ต่อเนื่อง
“เสด็จยาย!” เจียงเซี่ยนกระโจนเข้าใส่เหมือนลูกนกนางแอ่นเข้าสู่อ้อมกอด
ไทฮองไทเฮากอดหลานสาวที่ตนเองรักที่สุด
“เป่าหนิงของข้า เป่าหนิงของข้า!” ไทฮองไทเฮาน้ำตาร่วงหนักกว่าเดิม “ยังรู้จักมาเยี่ยมยาย…กลับมาก็ดี กลับมาก็ดี!”
น้ำตาของนางร่วงลงบนตัวเจียงเซี่ยน
ปลายจมูกของเจียงเซี่ยนที่ซบไหล่ของไทฮองไทเฮาเต็มไปด้วยอำพันทะเลที่ติดตัวไทฮองไทเฮาเพราะไหว้พระมานาน กลิ่นล้ำลึก เจือกลิ่นฉุนจนแสบจมูกเล็กน้อย เหม็น ทว่ากลับทำให้นา างรู้สึกอบอุ่นและสบายใจเป็นเท่าตัวเหมือนกลับไปสมัยก่อน
“เสด็จยาย!” นางพึมพำว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉัน! หม่อมฉันไม่ควรแต่งงานไปอยู่ไกลขนาดนั้น ทำให้เสด็จยายอายุปูนนี้แล้วยังไม่มีลูก ไม่มีคนรุ่นหลังปรนนิบัติสักคน…”
“เด็กโง่!” ไทฮองไทเฮาลูบผมของเจียงเซี่ยนเป็นระยะๆ และเอ่ยอย่างปลื้มใจว่า “ขอเพียงเจ้าใช้ชีวิตสุขสบาย ยายก็มีความสุข จะมาเยี่ยมข้าหรือไม่สำคัญตรงไหน! ถึงอย่างไรข้าก็ต้อง งไปก่อนเจ้า ข้าตายแล้ว เจ้าก็ไม่มีชีวิตอยู่แล้วอย่างน
