งไทเฮาแบบนี้ ตอนหลังค่อยๆ โตขึ้น รู้จักอายแล้ว จึงไม่พูด
ทว่าคนแก่กลับชอบฟังคำพูดหวานหูแบบนี้ที่สุดเหมือนเด็ก
ไทฮองไทเฮารู้สึกดีใจมากจนสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที และกอดนางไว้ในอ้อมแขนพลางเรียกอยู่นานมากว่า “เด็กดีของข้า” แล้วก็ให้คนยกขนมกับผลไม้ที่นางชอบกินที่สุดมา และ ะปอกส้มจีนให้เจียงเซี่ยนเองกับมือ ถึงจะถือว่าเสร็จสิ้น
คนที่อยู่ในห้องต่างหัวเราะ แลดูอ่อนโยนและน่าเข้าใกล้
ไทฮองไทเฮาจึงถามถึงค่าครองชีพที่ตระกูลหลี่ของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนก็เล่าให้ไทฮองไทเฮาฟังทีละเรื่องว่าหลี่ฉางชิงให้เงินนางใช้อย่างไร ฮูหยินเหอเชื่อใจนางมากอย่างไร หลี่เชียนให้เกียรตินางอย่างไร และพวกน้องชายกับน้องสาวของ งหลี่เชียนสนิทสนมกับนางอย่างไร
ไทฮองไทเฮาฟังแล้วมีเหตุผลและมีหลักฐาน แถมยังสมเหตุสมผลทุกอย่าง จึงวางใจ และถามถึงเรื่องที่สอง “เจ้าจะไปหาเฉาไทเฮา? มีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถให้ข้าหรือลุงใหญ่ของเจ้าไปจัดการ ได้หรือ?”
ในคำพูดยังไม่ค่อยพอใจนัก
เจ
