ียงเซี่ยนจำเป็นต้องเอ่ยสิ่งที่เคยเอ่ยกับท่านลุงใหญ่กับไทฮองไทเฮาอีกรอบ สีหน้าของไทฮองไทเฮาถึงจะคลายความโกรธลงเล็กน้อย และดีขึ้นมาก แล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี เจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนข้าที่ภูเขาวั่นโซ่วอีกสองสามวันเถอะ ไว้ได้ข่าวที่แน่นอนจากคนสกุลเฉาแล้วค่อยกลับไปก็ไม่สายเช่นกัน”
จ้าวอี้อยากฉวยโอกาสที่ครั้งนี้ตั้งฮองเฮาจัดการขุนนาง คิดดูแล้วคงไม่ว่างมาสนใจเรื่องที่ภูเขาวั่นโซ่ว
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางขานรับ
ไทฮองไทเฮาก็ดีใจมาก และยิ้มพลางปอกส้มจีนให้นางเองกับมืออีก