็นคนที่ข้าช่วยออกมาจากขุมนรกเองกับมือ ก็หวังว่านางจะปลอดภัยและราบรื่น ถึงได้คิดเช่นนี้”
คังเสียงอวิ๋นประหลาดใจ
เจียงเซี่ยนก็ยิ้มพลางเอ่ยแล้วว่า “ท่านคังคงจะคิดว่าทางใต้ปลอดภัยมากใช่หรือไม่? แต่เท่าที่ข้าดู ไปไหนก็ดีกว่าไปฝูเจี้ยน!”
คังเสียงอวิ๋นแอบเดาได้แล้วว่าเจียงเซี่ยนอยากชักจูงตนเอง
ทว่าตระกูลหลี่ไม่ต้องการเขาด้วยซ้ำ
นี่ก็เป็นที่ที่เขาแปลกใจเช่นกัน
ดังนั้นเขามาหาถึงที่นอกจากอยากขอบคุณเจียงเซี่ยนด้วยตนเองแล้ว ยังอยากรู้ว่าเจียงเซี่ยนอยากจะทำอะไรกันแน่ด้วย
เขาได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “จูเก๋อเลี่ยงถูกส่งไปเป็นทูตที่อู๋ตะวันออก บอกว่าซุนเฉวียนน่ายอมจำนน แต่หลิวเป้ยกลับไม่น่ายอมจำนน เพราะเหตุใด?”
สีหน้าของคังเสียงอวิ๋นเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก สายตาเคร่งขรึมทันที
นั่นเป็นเพราะหลิวเป้ยเป็นเชื้อพระวงศ์ และถูกคนมองว่าเป็นการสืบเนื่องของราชวงศ์
ทุกหนทุกแห่งปรากฏวีรบุรุษขึ้นมาช่วงชิงอำนาจในการปกครองแคว้น จะมีที่ให้เชื้อพระวงศ์ได้อย่างไร?
ดังนั้นซุนเฉวียนสามารถพึ่งพาอาศัยเฉาเชาได้ ทว่าหลิวเป้ยกลับไม่สามารถยอมจำนนได้
เจียงเซี่ยนไม่อาจพูดได้ว่าราชวงศ์จ้าวกำลังจะพังท
